martes, 6 de enero de 2015

CNT1415. GRUPO DE LITERATURA DE LASARTE Ensalada de cuentos

ENSALADA DE CUENTOS
El propósito de este ejercicio es el de utilizar el análisis y  la síntesis de varias historias como herramienta para desarrollar la creatividad. 
Los cuentos propuestos fueron: Caperucita Roja, Los tres cerditos y Los siete cabretillos. 
Teniendo en cuenta el elemento común, el lobo,  se han desarrollado varias historias en clase a modo de ejemplo os facilitamos tres de ellas. 


ANA SANZ



CaperucEste año comenzamos con algunos ejercicios realizados por las alumnas del Grupo Literario de Lasarte.

ENSALADA DE CUENTOS
El propósito de este ejercicio es el de utilizar el análisis y  la síntesis de varias historias como herramienta para desarrollar la creatividad. 
Los cuentos propuestos fueron: Caperucita Roja, Los tres cerditos y Los siete cabretillos. 
Teniendo en cuenta el elemento común, el lobo,  se han desarrollado varias historias en clase a modo de ejemplo os facilitamos tres de ellas. 


ANA SANZ


Caperucita siempre estaba enfada con su madre.
- ¡Jo  qué rabia, nunca permite que me divierta!
-Vete a casa de la abuelita a llevarle la comida, pues no se encuentra bien y está en la camita.
-No me gustaba ir, la abuelita no era amable. Tenía unos ojos y una nariz grande y fea, y a mi me daba miedo. En el camino me encontré con una casita de paja. ¡Toc-toc! Salieron unos sonrosados cerditos, estaban atemorizados pues un feroz lobo les acosaba. Les dije que se tranquilizaran y que no tuvieran miedo. Seguí mi camino.
De repente oí un terrible viento y me asusté y volví. Vi como el feroz lobo había soplado y derribado la casita. Les había atrapado. Me entristecí, me di cuenta que mi consejo no fue acertado. Fui muy imprudente. Seguí mi camino.
Estaba cansada y me sentí a la orilla del río. Oí un ruido y al girarme vi al enorme lobo dormitando. Me quedé paralizada, pero en ese momento vi aparecer a mamá cabra enérgica, decidida, valiente, con unas enormes tijeras, le abrió la tripa, sacó los cerditos, le metió piedras y rápidamente le cosió. Veloces se escondieron, entonces, me descubrieron, nos abrazamos y desde nuestro escondite vimos como el feroz lobo despertaba. Con una sed tremenda, se agachó a beber y el peso de las piedras le hizo caer. La corriente le arrastró para nunca más volver. Desde ese día nunca más sentimos miedo, pues las mamás siempre nos protegen.


MARÍA ERREA

Ocurrió en el país de los libros de cuentos. Estaban ellos, los cuentos, muy tranquilos, esperando a que los niños los  leyeran. De pronto, se formó un gran huracán. El viento era tan fuerte que movía con violencia todas las hojas de los libros. Las letras, al principio, estaban tranquilas, pero luego vieron con horror, que empezaban a desprenderse de las páginas.
Muy asustadas, se dieron la mano para permanecer unidas. El viento no cesaba y cada vez tenía más y más  fuerza. Las letras, que flotaban como plumas, fueron arrastradas hasta el ojo del huracán, que está en  el mismísimo centro. Allí se fueron juntando todas hasta formar una enorme bola. Procuraban no soltarse de las manos, para seguir formando palabras, párrafos  y hasta alguna página entera.                                                   Cuando cesó el viento, las letras volvieron por el aire, y como pudieron, se fueron posando en las hojas en blanco de los libros. Así dio lugar a cuentos como este:
Mamá cabra les dijo a los tres cerditos: Caperucita ten cuidado con el lobo y no vayas por la chimenea. Los tres cerditos, Con la cestita para la abuelita, fueron a hacer sus casitas, una de paja, otra de madera y otra con un ramo de flores para su abuelita.
¡Toc toc!
-¿Quién soy?-
-Soy la abuelita!-
ita siempre estaba enfada con su madre.
- ¡Jo  qué rabia, nunca permite que me divierta!
-Vete a casa de la abuelita a llevarle la comida, pues no se encuentra bien y está en la camita.
-No me gustaba ir, la abuelita no era amable. Tenía unos ojos y una nariz grande y fea, y a mi me daba miedo. En el camino me encontré con una casita de paja. ¡Toc-toc! Salieron unos sonrosados cerditos, estaban atemorizados pues un feroz lobo les acosaba. Les dije que se tranquilizaran y que no tuvieran miedo. Seguí mi camino.
De repente oí un terrible viento y me asusté y volví. Vi como el feroz lobo había soplado y derribado la casita. Les había atrapado. Me entristecí, me di cuenta que mi consejo no fue acertado. Fui muy imprudente. Seguí mi camino.

Estaba cansada y me sentí a la orilla del río. Oí un ruido y al girarme vi al enorme lobo dormitando. Me quedé paralizada, pero en ese momento vi aparecer a mamá cabra enérgica, decidida, valiente, con unas enormes tijeras, le abrió la tripa, sacó los cerditos, le metió piedras y rápidamente le cosió. Veloces se escondieron, entonces, me descubrieron, nos abrazamos y desde nuestro escondite vimos como el feroz lobo despertaba. Con una sed tremenda, se agachó a beber y el peso de las piedras le hizo caer. La corriente le arrastró para nunca más volver. Desde ese día nunca más sentimos miedo, pues las mamás siempre nos protegen.


MARÍA ERREA

Ocurrió en el país de los libros de cuentos. Estaban ellos, los cuentos, muy tranquilos, esperando a que los niños los  leyeran. De pronto, se formó un gran huracán. El viento era tan fuerte que movía con violencia todas las hojas de los libros. Las letras, al principio, estaban tranquilas, pero luego vieron con horror, que empezaban a desprenderse de las páginas.
Muy asustadas, se dieron la mano para permanecer unidas. El viento no cesaba y cada vez tenía más y más  fuerza. Las letras, que flotaban como plumas, fueron arrastradas hasta el ojo del huracán, que está en  el mismísimo centro. Allí se fueron juntando todas hasta formar una enorme bola. Procuraban no soltarse de las manos, para seguir formando palabras, párrafos  y hasta alguna página entera.                                                   Cuando cesó el viento, las letras volvieron por el aire, y como pudieron, se fueron posando en las hojas en blanco de los libros. Así dio lugar a cuentos como este:
Mamá cabra les dijo a los tres cerditos: Caperucita ten cuidado con el lobo y no vayas por la chimenea. Los tres cerditos, Con la cestita para la abuelita, fueron a hacer sus casitas, una de paja, otra de madera y otra con un ramo de flores para su abuelita.
¡Toc toc!
-¿Quién soy?-
-Soy la abuelita!-
-¡Enséñame la patita!-
-¡Son para verte mejor!-
-¡YO iré por el camino más largo!-
-Yo cogeré flores!-
-¡Son para comerte mejor!-
La abuelita se comió al lobo y mamá cabra, aterrada, salió de la caja del reloj. Se cayó al rio porque le pesaba mucho la tripa. Como veis, los cuentos eran un caos. Las pobres letras, ellas solitas, no supieron ponerse en su sitio y se formó un gran lio.
Los guardianes de los libros de cuentos, para poner orden, llamaron a los escritores. Todos acudieron. Perrault, los hermanos Grimm , Andersen, Saint Exupery, Dikens y muchísimos más, hasta Gloria Fuertes se apuntó. Todos  trabajaron sin descanso,  para poner  las letras en su lugar, pero gracias a ellos, se puede seguir leyendo cuentos.
Y colorín, colorado esta historia se ha acabado.  
­                       

AMAIA SERNA

En un pequeño pueblo, en tres casitas adosadas vivían tres buenas mamás: 
Mamá Cabra con sus siete traviesos cabritillos, Mamá Cerdita con sus tres cerditos y Caperucita Roja con su adorable mamá. 
Un día, las tres mamás se juntaron en la plaza del pueblo mientras sus hijos jugaban, y comenzaron a hablar de ellos. Estaban de acuerdo en que ya iba siendo hora de que sus hijos se independizaran, pero como sabían que cada uno por separado no iban a querer, decidieron que cabía la posibilidad de ofrecerles un terreno que estaba a pocos metros de sus casas para poder construirse allí una vivienda. 
Quedaron a la noche para cenar en casa de la mamá de Caperucita, ya que de todas ellas era la que más rico cocinaba, y además acababa de preparar un rico asado, tortitas, pan recién hecho y mermelada, ya que Caperucita tenía que ir al día siguiente a casa de su abuelita a llevarle esas riquísimas viandas. 
Una vez acabada la cena, propusieron a sus hijos la idea que habían tenido, y ellos se mostraron encantados, así que, al día siguiente, ni cortos ni perezosos, se pusieron a trabajar y empezaron a construir una gran casa de ladrillo, con muchas habitaciones, ya que eran muchos. Pasados unos meses de arduo trabajo, dieron la obra por finalizada. Les quedó tan bonita, que todos los habitantes del pueblo fueron a verla, todos, …..y el lobo, que pensó que si conseguía entrar en esa casa mataría unos cuantos pájaros de un tiro y se aseguraría el sustento de unos cuantos días. 
La primera noche que pasaron juntos fue pura diversión, bailaron, cantaron y rieron casi hasta el amanecer, pero, al llegar la siguiente noche, alguien tocó a la puerta, y Caperucita despreocupada la abrió. El lobo empezó a correr detrás de todos, había tanto jaleo que no sabía ni a dónde dirigirse, todos corrían y chillaban al unísono, tanto que los gritos se oyeron en todo el pueblo. Las tres mamás presintiendo que algo malo estaba ocurriendo, se acercaron allí a toda prisa, consiguieron acorralar al lobo, lo ataron en un poste y le hicieron prometer que nunca más se acercaría a esa casa. El lobo, asustado, juró y perjuró no volver por allí nunca más, incluso prometió no volver a probar la carne, comería verduras y así se evitaría muchos problemas en su futura vida.  


LUDI CUESTA

En las afueras de un pueblo había una granja, donde convivían cerditos cabrititos y gallinas. Una madre y una hija pequeña que se llamaba Caperucita cuidaban de la granja, más un vigilante con una escopeta en el hombro. Por las noches rondaban los lobos y resoplaban en busca de comida.Les gustaba mucho comerse los huevos de las gallinas para refinar su voz y engañar a los animalitos más pequeños Un día un cerdito se aburrió de estar en la granja y se fue a vivir solo, como era muy listo y valiente se construyo una cabaña de piedra. Otro día se escaparon siete cabrititos,andaban perdidos,pero el cerdito que les vió desde la ventana de su cabaña salió a buscarlos pero...en esto apareció un lobo que se relamía con unos dientes muy largos.Dió un salto y se trago de un bocado a un cabritito,pero el cerdito valiente fue por detrás y le mordió el rabo,el lobo empezó a sangrar y ahora se relamía su propia sangre.Llorando y asustada llegó la mamá cabra acompañada de Caperucita que se le había encontrado cojiendo flores.El cerdito viendo sus logros volvió a morder al lobo,primero en una oreja y luego en la otra, ¡el lobo estaba furioso¡ La mamá cabra le echo un esprain en los ojos y ahora dolorido del rabo de las orejas y sin ver,todos se reían de él. De pronto la mamá cabra se dio cuenta que faltaba uno de sus cabrititos,necesitaba ayuda y se fue a buscar al vigilante de la granja y entre todos agarraron al lobo,el vigilante le abrió la tripa y el lobo se desmayó, el cabritito salió vivo, le metieron cascotes  lo cosieron, la sed lo despertó y tanbaleándose se acerco a una azequia de agua, el peso se le vino adelante y se ahogó. Todos se volvieron a la granja, hicieron una gran fiesta.  El cerdito valiente se enamoró de Caperucita, muchas gracias dijo Caperucita: pero yo pertenezco a otro
mundo de lobos que se llaman civilizados.          

domingo, 19 de enero de 2014

CNT 1314. EUSKERA. 2014.01.19 Esaldi magikoak....

Klasean egindako ariketaren ostean....


Esaldia:
ADITZA: eman
IZENA: lorea
ADJEKTIBOA: polita

EMAIDAZU LOREA, POLITA

Behinola, anaia eta biok diskoteka batetara joateko grina bizia daukagu. Amak ez digu uzten oraindik gazteegiak garelakoan. Nire gelako lagunak, ordea, iaztik badoaz, hau pagotxa!
-        Mireia, larunbatean aldameneko herriko diskoteka hartara joango gara, Alexekin geratu naiz
-        Mundial Aitor! Baina zer esango dugu etxean?
-        Nahian etxera zoazela eta kito!!
Alexek esan dit kristoren festa antolatuko dutela eta Iker bertan egongo dela! Ai ama … Iker!! Hau poza! Ea lortzen dudan harekin dantza egitea!
Larunbata iritsi zen . Irriketan nengoen.  Amak  amua irentsi zuen eta Doneztebeko diskotekara joan ginen.
-        Festa hastera dago, Mireia!- esan zuen nire anaiak erabat animaturik
Diskotekako arduradunek lore bana banatu ziguten; hortzetan jarri behar genuen eta gustuko zintuen pertsonak hitz magikoak esan behar zizkizun  zu musukatzerik nahi bazuen. Eta alderantziz.
Iker eta bere koadrila hantxe ikusi nituen. Nire bihotzeko taupadak bizkortzen hasiak ziren. Musika ergel bezain erromantikoa hasi zen martxan eta jende oro diskotekan zehar dantzan eta mugituz hasi ginen, lorea ahoan genuela.
Buelta pare bat eman nituen nire dantzarik sentsualena Ikerren begiei opatuz. Bat batean, Iker hurbildu zitzaidan … begietara so egin eta … azkenean hitz magikoak xuxurlatu zizkidan!
-        Mireia, emadazu lorea, polita!- esan zidan eztiki

Beraz, lorea ahotik kendu eta sekula santan ahaztuko ez dudan muxu gozoa eman zidan.

**********


CRANACHEN KUADROA

   Azaroro amonak ekartzen zizkigun berak jasotako sagarrak. Bere baserri atzean bederatzi sagarrando zeuden. Loratuta zeudenean lorategia oso polita egoten zen, gero pizkananaka pixkanaka fruituak bihurtutak bera begira  eta zaintzen egoten zen. Nahiz eta larogei urte izan, sasoi ederra zeukan.

   Larunbata zen bera  gure etxera etorri  zenean, seguraski,  ni etxean nengoela  zekielako. Ekarri zigun saski bat sagarrez beteta. Amak  baskaltzera gonbidatu zuen.
  Kontu kontari ibili ginen eta ordu batean bazkaltzera eseri ginen. Postrerako berak ekarritako sagarrak geunden.
  Nik haundi bat aukeratu nuen,  gorria. Koska egin nion, sapore gozoa zeukan eta usain gozo bat. Dastatzen hasi nintzenean oroitza bat etorri zitzaidan urte batzuk lehenagoko.
   Garai hartan DBH laugarren urtean geunden .Maiatza aldera Madrilera joan ginen hiru egunetarako.
   Helburua zen hiriburua eta bere monumentuak ezagutzea. Gurekin ,Ainhoa, arteko irakaslea Joan zen eta noski Pradoko museo zen ikusi behar genuena beste gauzen  artean. Ainhoa asko maitatzen genuen, gaztea eta atsegina zen, beti oso moderna jantzita guretzako adibide bat zen.
   Autobusean guk gure planak egiten Joan ginen nork nortzuekin lo egin. Bazeuden bikote batzuk sekretupean lo egin nahi zutela elkarrekin,  baina hori beste istorio bat izango zen.Iritsi ginean lo egin behar nuen  erresidentziara ,gure logeletara Joan ginen maletak uztera eta gero Eguzki Atera buelta bat ematera.
Descripción: http://www.elconfidencial.com/fotos/noticias/2007061948adanyeva.jpg    Hurrengo egunean goizean Pradora joan ginen. Gela batzuk ikusi genituen: Goyana, Velazquezna… eta azkenean erakusketa ibiltariena “Granach Zaharrena”. Erdi erdian bikote bat kuadro batean zegoen, bikotea biluzik zegoen sagarrondo baten pean.Biek  sagar bera  heltzen  zuten eta sagarrondoa sagarrez beterik zegoen. Nire amonarenak bezala ematen zuten.Bikotearen inguruan animali batzuk zeuden. Ainhoa, irakaslea, nire aldamenean jarri zen eta azalpen batzuk eman zizkidan kontatuz Adan eta Evaren historia. Niri izugarri gustatu zitzaidan kuadroa eta aukeratu nuen berari buruz lan bat  egiteko, zeren  bueltatzerakon kuadro bati buruz egin behar genuen lan bat.
    Arratsaldean Enparantza Nagusira Joan ginen eta handik ,oso nekatuta ,lo egitera.
    Gaueko hamabitan pasiloan zarata batzuk entzun ziren. Atera ginen eta esan ziguten  Ainhoak izugarrizko sukarra zeukala eta larrialdetara  deitu zutela. Hurrengo egunean esnatu ginenean jakin genuen berak meningitis harrapaladakoa  zeukala. Ezin zen gurekin etorri.
    Gu oso triste bueltatu ginen txarrena etxoiten zeren  bera ateratzeko itxaropen gutxi zeuden . Handik  bi egun eta gero hil zen gure Ainhoa maitea.
   Hiletan  eliza beteta zegoen. Negar asko egin genuen eta nik beti gogoan izan dut.
   Sagarra bukatu nuenean pentsatu nuen tristura aldi batean utzi behar nuela pentsatuz
 bera oso pozik bizi izan zela bizitako urteak.
   -Gustatu al zaizu sagarra?- amonak galdetu zidan.
   -Bai amona, gauza bat erakutsi behar dizut- erantzun  nion.
  Nire oroitzen kaxaren bila Joan nintzen eta Cranachen kuadroaren postala erakutsi nion. Berak parre egin zuen.                                                                                
 ******B A R R A S K I L O     L A S T E R K A R I A



Egun berri hartan gure etxetxoan halako isiltasun bazegoen ere, denok aspaldi esna eta gosez amorratzen geunden, gosariaren zain. 

Baina gosaria irabazteko, halako lasterketatxo bat egin behar izaten genuen, goizero. Eta emaitzaren arabera, edo jakiez bapo jartzen ginen, edota, etxeko jaunak baztertuko gintuen, aurrerago hark gu jateko, barraskiloz otoruntza eder bat eginez. Gainera, egunean zehar lau lasterketa egin behar izaten genuen, eguneko lau otorduak eskuratzeko. 

Etxeko jaunak etxetxotik banaka ateratzen gintuen, eta gutako bakoitza lurrean bi marren artean jarri ondoren --haietatik ezin zela atera --,  aurrean genuen hesia kentzen zuen, jana zegoen tokirantz ahal zen azkarrena gu abiatzeko: helmugara, alegia. 

Lasterketa egiten ari ginen zazpi barraskilotik, hiru aurrenak saria lortzen genuen soilik, eta gainontzekoak halako zaku zuloz beterik batean sartzen zituen, eta balkoiko gako batetik zintzilikaturik utzi. Bukaeran gizonak ozenki esaten zigun, laster batean haiek lapikora joango zirela, bere urdaia asetzeko. 

Halakoak entzun ondoren, bizi-bizi abiatzen nintzen helmugan lehenengoa izateko. Beti lortzen ez nuena, jakina. Baina aurreko hiruren artean ailegatuz gero, ni pozik. Bai horixe!

Ez dakit zergatik, baina, beharbada, nire oskola gorrixka samarra zelako-edo, Gorri deitzen hasi zitzaidan etxekoa jauna, lasterketa hasi bezain pronto.

--Aupa Gorri! Hoa azkarrago, txo! Hi izango haiz gure txapelduna-eta! Gorri! Gorri! Gorri! --eta txotx batekin ipurmasailean akuilatzen ninduen azkarrago joateko, idi bat banintz bezala. 

Halakoetan min handia egiten zidanez, ahal nuen azkarren ibiltzen nintzen, nire mesederako. Baita zuloz betetako zakuan ez bukatzeagatik ere, eta noski, gosari eder bat egiteko helburuarekin. 

Ez nekiena zen, etxeko jaunak bailarako urteko barraskiloen lasterketa irabazteko asmoa zuenik. Horretxegatik, hain zuzen ere, jatekoa irabazteko, egunero lau lasterketa egin behar izaten genuen, entrenamendu moduan. 

Egun handia iritsi zenean, ikusi behar zen zein dotore zihoan gure etxeko jauna: gorbata eta guzti; pentsa! Eta ikustekoa zen zein harro zebilen apustuzaleen artean, denei Gorri erakusten.   

Baina berehala kopetilun jarri zitzaigun gizona, lasterketa hastear zegoela, hango epaileak lege berria aipatu zuenean: alegia, barraskiloak azkarrago ibiltzeko, ezin zela zirikatu inongo txotxekin edo antzekorik erabiliz. Bakarrik ojuka animatzea  onartzen zen, eta hori barraskiloak ukitu gabe; kanporatua izango zen, bestela. 

--Gaur ez baduzu irabazten, Gorri, gauean bertan jango hau besteekin batera, itxaron gabe hire muki likitsa horiek lehortu arte. Atera itzak kontuak, beraz! --honelaxe mehatxatu ninduen etxeko jaunak, bere muturraren aurrean jarri ninduela. 

Halako beldurra barruratu zitzaidan eta hain urduri jarri nintzen, non lasterketarako irteerako tokia ukitu bezain laster, korrika egiteari ekin nion, itsu-itsu. Etxeko jabeak, ordea, atzazparkada batez hartu eta berriro irteera puntuan pausatu ninduen, eta esan zidan lasai egoteko, suziria bota arte.  

Handik pixka batera, pun...! entzun zen, eta korrika batean abiatu ginen zazpi barraskiloak, dena emanda. Aretoan gure etxeko jauna nabarmentzen zen beste guztien gainetik, haren garrasiak zirela-eta. "Aupa Gorri! Aupa Gorri! Aupa Gorri!", behin eta berriz ozenki oso esaten zuen, ero baten moduan.

Lasterketa amaitu zenean neu nintzen txapeldun, eta etxeko jabeak lurretik hartu eta oskolean musu handi bat eman ondoren, bere txapela gainean jarri, eta  aretoan zehar ibili ninduen, pozez gainezka. Gero eskuak jasota, kantatzen hasi zen:

--Txapeldunak!, txapeldunak!, ole ole ole...! Txapeldunak!, txapeldunak!, ole ole ole...! Txapeldunak!, txapeldunak!, ole ole ole...!

Aretoan zehar harroputza hura horrela ibili zen, eztarria urratu zitzaion arte. 

Gau zoriontsu hartan ez ninduen jango, bederen. 



                            Kukuarri   

*****
(bigarren bertsioa)

B A R R A S K I L O     L A S T E R K A R I A
Egun berri hartan gure etxetxoan halako isiltasun bazegoen ere, denok aspaldi esna eta gosez amorratzen geunden, gosariaren zain. 

Baina gosaria irabazteko, halako lasterketatxo bat egin behar izaten genuen, goizero. Eta emaitzaren arabera, edo jakiez bapo jartzen ginen, edota, etxeko jaunak baztertuko gintuen, aurrerago hark gu jateko, barraskiloz otoruntza eder bat eginez. Gainera, egunean zehar lau lasterketa egin behar izaten genuen, eguneko lau otorduak eskuratzeko. 

Etxeko jaunak etxetxotik banaka ateratzen gintuen, eta gutako bakoitza lurrean bi marren artean jarri ondoren --haietatik ezin zela atera --,  aurrean genuen hesia kentzen zuen, jana zegoen tokirantz ahal zen azkarrena gu abiatzeko: helmugara, alegia. 

Lasterketa egiten ari ginen zazpi barraskilotik, hiru aurrenak saria lortzen genuen soilik, eta gainontzekoak halako zaku zuloz beterik batean sartzen zituen, eta balkoiko gako batetik zintzilikaturik utzi. Bukaeran gizonak ozenki esaten zigun, laster batean haiek lapikora joango zirela, bere urdaia asetzeko. 

Halakoak entzun ondoren, bizi-bizi abiatzen nintzen helmugan lehenengoa izateko. Beti lortzen ez nuena, jakina. Baina aurreko hiruren artean ailegatuz gero, ni pozik. Bai horixe!

Ez dakit zergatik, baina, beharbada, nire oskola gorrixka samarra zelako-edo, Gorri deitzen hasi zitzaidan etxekoa jauna, lasterketa hasi bezain pronto.

--Aupa Gorri! Hoa azkarrago, txo! Hi izango haiz gure txapelduna-eta! Gorri! Gorri! Gorri! --eta txotx batekin ipurmasailean akuilatzen ninduen azkarrago joateko, idi bat banintz bezala.   

Halakoetan min handia egiten zidanez, ahal nuen azkarren ibiltzen nintzen, nire mesederako. Baita zuloz betetako zakuan ez bukatzeagatik ere, eta noski, gosari eder bat egiteko helburuarekin. 

Ez nekiena zen, etxeko jaunak bailarako urteko barraskiloen lasterketa irabazteko asmoa zuenik. Horretxegatik, hain zuzen ere, jatekoa irabazteko, egunero lau lasterketa egin behar izaten genuen, entrenamendu moduan. 

Egun handia iritsi zenean, ikusi behar zen zein dotore zihoan gure etxeko jauna: gorbata eta guzti; pentsa! Eta ikustekoa zen zein harro zebilen apustuzaleen artean, denei Gorri erakusten.   

Baina berehala kopetilun jarri zitzaigun gizona, lasterketa hastear zegoela, hango epaileak lege berria aipatu zuenean: alegia, barraskiloak azkarrago ibiltzeko, ezin zela zirikatu inongo txotxekin edo antzekorik erabiliz. Bakarrik ojuka animatzea  onartzen zen, eta hori barraskiloak ukitu gabe; kanporatua izango zen, bestela. 

--Gaur ez baduzu irabazten, Gorri, gauean bertan jango hau besteekin batera, itxaron gabe hire muki likitsa horiek lehortu arte. Atera itzak kontuak, beraz! --honelaxe mehatxatu ninduen etxeko jaunak, bere muturraren aurrean jarri ninduela. 

Halako beldurra barruratu zitzaidan eta hain urduri jarri nintzen, non lasterketarako irteerako tokia ukitu bezain laster, korrika egiteari ekin nion, itsu-itsu. Etxeko jabeak, ordea, atzazparkada batez hartu eta berriro irteera puntuan pausatu ninduen, eta esan zidan lasai egoteko, suziria bota arte.  

Handik pixka batera, pun...! entzun zen, eta korrika batean abiatu ginen zazpi barraskiloak, dena emanda. Aretoan gure etxeko jauna nabarmentzen zen beste guztien gainetik, haren garrasiak zirela-eta. "Aupa Gorri! Aupa Gorri! Aupa Gorri!", behin eta berriz ozenki oso esaten zuen, ero baten moduan. Azkenean, hango batek kargua hartu zion:
--Isilduko haiz behingoz, ahobero hori!
--Gorri! Gorri! Gorri!
--Baztertu hadi buruhandi hori!, guztiok gure barraskiloak lasterketan ikusi nahi ditiagu-eta --beste batek aurre egin zion.
--Gorri! Gorri! Gorri!
--Balzola baserrikoa hi izan behar, bai, harroputza hori! --hirugarren batek hortzak erakutsi zizkion.
--Gorri! Gorri! Gorri! --berak bere leloarekin jarraitzen zuen, ordea. 

Lasterketa amaitu zenean, neu nintzen txapeldun. Orduan, etxeko jabeak lurretik hartu eta oskolean musu handi bat eman ondoren"Muuuuuuua!...", bere txapela gainean jarri, eta  aretoan zehar ibili ninduen, pozez gainezka. Gero eskuak jasota, kantatzen hasi zen:

--Txapeldunak!, txapeldunak!, ole ole ole...! Txapeldunak!, txapeldunak!, ole ole ole...! Txapeldunak!, txapeldunak!, ole ole ole...!

Aretoan zehar harroputza hura horrela ibili zen, eztarria urratu zitzaion arte. 

Gau zoriontsu hartan, ez ninduen jango bederen.  

                                                                                                     Kukuarri
                             
********


KAMISETA TXURIA


Hitzak:
Izena: Kamiseta
Aditza: Hartu
Adjetiboa: Goxoa


KAMISETA.Goiz hartan Markelek kamiseta txuria jantzi zuen. Maite zuen txuriaren argia, haren garbitasuna. Egun hartan aukeratuak ezker aldean esaldi bat borobilean zeraman: poliziarik ez.

Beste edozein egunetan bezala fakultatera joan zen. Bainan egun hartan “zerbaiten nobedadea badegu bada”, pentsatu zuen bertara iritsi eta gazte zaratatsuak eta polizi tenteak ikusi zituenean. Bere lagunetara urbildu zen gaztea, protestei atxikituz. Tasen igoeragaitik zen protesta. Poliziak, ekintza bertan bera utz zezaten aholkatzen ari zitzaizkien. Bainan etzuten haiek inongo asmorik haien esana betetzeko. Animoak geroz eta beroago zeuden alde bietan. Poliziak kargatzera zijoala adierazi zien.

HARTU zituen epelak Markelek burutik behera. Polizi indartsu hura, kamisetako esaldia ikusita edo, saiatu zen bereziki gaztearekin, kupidarik gabe egurtu zuen. Azkeneko golpe bortitz eta lehor harek kopeta gaina ireki zion. Odola bor-bor atera zitzaion eta tanta gorri handi batek estali zuen kamiseta txuria, olatu baten antzera. Markel ziplo lurrera joan zen.

GOXO-goxoa izan zen gaztearen esnatzea. Hospitalean zegoen eta drogen eragina nabarmena zen, laino batetan bezala zegoen. Ogei puntada jasoak zituen kopetako zauria juntatzeko eta gorputz guztia minbera zuen.

Markelek ingurukoei eskatu zien ekar ziezaiotela berak ainbeste maite zuen kamiseta. Bainan momento hartan gogoratu zuen nola, lurrean odolhusten ari zela bere lagunek kamiseta bitan hautsi zuten odoljarioa eteteko.


                                                                                                marigurutz